Yaşamayı Ne Zamana Erteliyoruz?

Geçenlerde bir süredir görüşmediğim arkadaşlarımı düşündüm. Kavga etmedik, küsmedik. Sadece “şu iş bitsin de” derken buluşmalar seyrekleşti. Bunu fark etmek için büyük bir olay gerekmedi. Takvime bakmak yetti.

Akademide bu sessizce oluyor. Araştırma, ders, rapor, başvuru… Her seferinde bir iş çıkıyor ve onu öne almak için geçerli bir neden buluyorum. Bir buluşmayı ertelemek o gün için makul geliyor. Aradan birkaç ay geçince, tek tek makul görünen o kararların toplamı bana başka türlü görünüyor.

Hep bir sonraki iş

Akademik işin tuhaf bir özelliği var. Bitmişlik duygusu birkaç gün sürüyor. Makale yayımlanıyor, yeni bir soru doğuyor. Ders hazırlığı bitiyor, haftaya yenisi var. Proje kapanıyor, yeni başvuru dönemi açılıyor.

Üstelik bu döngünün bir kısmını ben istiyorum. Merak ettiğim bir problemle uğraşırken saatin nasıl geçtiğini fark etmiyorum. Bilimin en sevdiğim yanı bu. İstemediğim bir toplantıya giden saate kızıyorum ama kendi isteğimle bir probleme gömüldüğüm saatlerin hesabını pek tutmuyorum. Oysa gün içinde ikisi de aynı yeri kaplıyor.

“Şu yoğun dönem geçsin, sonra rahatlarım” cümlesini kaç kez kurduğumu bilmiyorum. Yoğun dönem gerçekten geçiyor. Sonra karşıma yine okunacak bir makale, öğrenilecek bir yöntem ya da kurcalamak istediğim bir soru çıkıyor. Bazen işin sonunu beklerken aslında kendi merakımın dinmesini bekliyorum.

Hesaba katılmayanlar

Yayımlanan makalenin, verilen dersin, tamamlanan projenin kaydı var. Ertelenen bir sohbetin kaydı yok. Bir arkadaşlığı ne zaman ihmal etmeye başladığımı da kolayca söyleyemiyorum. Bir gün, eskiden kendiliğinden olan bir buluşmanın artık özel çaba istediğini fark ediyorum.

İşin ölçülerini boş zamana da taşıdığımı görüyorum. Kitap okuyacaksam bir şey öğrenmeliyim, spor yapacaksam daha zinde çalışmalıyım, dinleneceksem yarın daha verimli olmalıyım. Böyle düşününce dinlenmek bile ertesi günün hazırlığına dönüşüyor. Oysa bir arkadaşla yemek yemenin değerini ertesi sabah masama nasıl oturduğumla ölçmek istemiyorum.

Bugünlük bu kadar

Daha iyi zaman yönetiminin burada ne kadar işe yarayacağından emin değilim. Bir işi erken bitirince açılan boşluğa bir sonraki işi koymak kolay geliyor. O boşluğu gerçekten boş bırakmak, takvimde yer açmaktan daha zor.

Akademiyi bırakmayı düşünmüyorum. Sevdiğim işi yapabilmek benim için bir ayrıcalık. Bazı çalışmalar da gerçekten uzun zaman ve kesintisiz dikkat istiyor. Ama her seferinde işin bitmesini beklersem, ne zaman ara vereceğime işin kendisi karar vermiş oluyor.

Benim için zor olan, hâlâ düzeltilebilecek bir metne ya da peşine düşülebilecek bir soruya “bugünlük bu kadar” diyebilmek. Bir arkadaşla görüşmek için o gün yapılabilecek her şeyi yapmış olmam gerekmiyor. Bunu yazarken bile ilk düşündüğüm, görüşmeden önce hangi işi bitirmem gerektiği.

Arkadaşlarımla en son ne zaman görüştüğümü bulmak için takvimde haftalarca geriye gittim. Yine “şu iş bitsin de” diye düşündüğümü fark ettim. Bu kez onlara hangi gün müsait olduklarını soracağım.